மோகனீயம் - கழிபெருங்காமம்

காலையில் விழிப்பு தட்டியபொழுது ஏற்கனவே விடிந்திருந்தது. எப்பொழுதையும் போல் அம்மா-அப்பா ஓட்டப்பயிற்சி முடிந்து வீடு திரும்பிய சப்தம் கேட்டது. சிறிது நேரத்தில் காலம் முழுக்க பழகிய அம்மா காபி போடும் சப்தம். சிந்து இன்னமும் என்னை ஒட்டியபடிதான் படுத்திருந்தாள். இரவுவுடை நெகிழ்ந்திருக்க, போர்வை விலகியிருக்க குழந்தை போல் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவளை எழுப்பிவிடாமல் விலகி குளியளறை சென்று வந்ததும் என் கம்ப்யூட்டர் டேபிளின் மீது காப்பி டம்ளர் முளைத்திருந்தது. அப்படியே சிந்துவின் மீது போர்வையும். நானே செய்திருக்கவேண்டும், அம்மா என்ன நினைத்திருப்பார் என்று யோசிக்கமுடியவில்லை. காபி கொஞ்சம் அதனுடைய வேலையைச் செய்தது. கீழிறங்கிப் போய் சமையல்கட்டில் நின்றிருப்பேன், ‘கொடுத்து வெச்சவன்டா ராஸ்கல் நீ!’ என்று சொல்லி சிரித்தவர், ‘சாரி நான் நீங்க ரெண்டு பேரும் எந்திருச்சிட்டீங்கன்னு நினைச்சேன். சிந்து தூங்கிக்கிட்டிருப்பான்னு தெரிஞ்சா வந்திருக்க மாட்டேன். நான் அவ எழுந்ததும் அவகிட்டையும் மாப்பு வாங்கிக்கிறேன்.’ என்றார். அவர்களுடைய வீடு, நான் இப்பொழுது அவருகளுக்கு விருந்தினர் போலத்தான் என்றாலும் கொஞ்சம் நேர்மையாய் அதைச் சொல்லியது போலத்தான் இருந்தது. எனக்கு இதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை, மனம் எங்க இரண்டுபேர்த்துக்கும் இடையில் நேத்தி நைட் ஒன்னும் நடக்கலை என்று சொல்லி அழணும் போலிருந்தது. அதைச் சொன்னால் பின்னர் நேத்தி நைட்டு நடக்கலை அப்ப முன்னாடி என்றொரு கேள்வி அவரிடம் இருந்து வராது என்று அறுதியிட்டு சொல்லமுடியவில்லை. ‘இன்னொரு காபி கொடேன்’ என்றேன், ‘சிந்துவுக்கு போட்டு கொண்டுவந்தது இருக்கு, ஒரு நிமிஷம் இரு சூடுபண்ணிக்கொடுக்குறேன்.’ அவர் சூடுசெய்வதற்கு தயாரானார். 

‘இப்பல்லாம் டென்னிஸ் ஆடுறியாடா?’ அப்பா தூரத்தில் இருந்து கேட்டார். எப்பவாவது ஆடுவேன்பா பதில் சொன்னேன், ‘இன்னும் இரண்டு மூணு நாள் இருப்பேன்னா வாயேன்டே ஒரு செட் ஆடுவோம். Your mom has improved a lot. She might even surprise you. If Sindhu plays tennis we could play doubles.’ அவருக்கு இதை என்னை முதலில் பார்த்ததிலிருந்து கேட்க ஆசையாயிருந்திருக்கும், இப்பொழுதுதான் மனசு இறங்கிவந்து கேட்டார். ‘நீயே அவகிட்ட கேளேன்பா, எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை. அவங்கம்மா அவளை எல்லா க்ளாஸ்லயும் போட்டாங்க. எனக்கு அவ டென்னிஸ் ஆடுவாளான்னு தெரியாது.’ சொல்லிவிட்டு உதடைக் கடித்துக்கொண்டேன், அம்மாவோ அப்பாவோ அங்கிருந்து ஒரு உரையாடலை, சிந்துவின் அம்மாவை நோக்கி நீட்டிவிடவேண்டாம் என்று வேண்டினேன்.  வேண்டுதல் நிறைவேறவில்லை. அம்மா காத்துக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் எப்பொழுது நானோ சிந்துவோ உமையாளின் பெயரை உச்சரிப்போம் என்று. சிந்து மிகச்சரியாக உமையாளின் பெயரை எடுக்காமல் தவிர்த்து வந்தாள், நான் தான் வாயைவிட்டிருந்தேன். ‘உன்கிட்ட அவங்க ஃபோட்டோ இருந்தா காட்டேன்டா, அவங்களைப் பார்க்கணும் போலிருக்கு.’ என்றார். அவர் உமையாளைத்தான் கேட்டார். ‘தெரியலைம்மா, தேடிப்பார்க்கிறேன். போனில் இருந்த ஞாபகம் இல்லை.’ பொய்தான் சொன்னேன். அவள் எனக்கு நாளொருமேனிக்கு என்று புகைப்படம் அனுப்பியபடிதான் இருந்தாள். 

இந்தக் கலவரத்திற்கு நடுவில் சிந்து இறங்கிவந்தாள், அவள் பிரா அணிந்திருந்தது தெரிந்தது, அப்ப கீழேயும் போட்டிருப்பாள் என்று ஊகித்தேன். சிந்து என் வீட்டில் நாகரீகமாகத்தான் நடந்து கொண்டிருந்தாள், அவளுக்கும் தெரியாது அம்மா என் அறைக்கு சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வருவார்கள் என்று. ‘காபி போடட்டுமா சிந்து?’ அவளைப் பார்க்காமலேயே அவள் இறங்கிவரும் சப்தத்தை வைத்தே அம்மா கேட்டார்கள். ‘ப்ளீஸ், கொடூரமான இந்த தலைவலியில் இருந்து உங்க பில்டர் காப்பிதான் காப்பாத்தணும் ப்ளீஸ் கொஞ்சம் ஜாஸ்தியாவே தாங்களேன்.’ என்றாள். அம்மாவின் பில்டர்காபி நாங்கள் குடிக்கும் லாட்டே, காப்பசினோவின் மூன்றில் ஒரு பங்குதான் வரும். எனக்கும் காலையில் குடித்தது போலவே இல்லாததால் தான் இன்னொன்று கேட்டிருந்தேன். அவள் நேராய் அப்பாவிடம் போய் உட்கார்ந்துகொண்டதும், அம்மா திரும்பி அவளைப் பார்த்தது தெரிந்தது. ஒரு நிமிடம் தான், ஒரு பார்வைதான். அவள் ப்ராபோடாமல் கீழேவருவாள் என்று அம்மா நினைத்திருக்க மாட்டார்கள் தான், அவளும் எங்கேயே தேடி ஒரு ஷாலை கண்டுபிடித்து எடுத்துக்கொண்டு வந்தவள், மாடியில் இருந்து கீழிறங்கியதும் தோள்ப்பட்டையில் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அனிச்சையான ஒரு பார்வைதான். நான் அம்மாவைப் பார்த்து சிரித்தேன். அம்மா கண்பார்வையால் சாரி என்றார். 

கேட்டில் ஏதோ சப்தம் கேட்க அப்பா எழுந்து என்னவென்று பார்க்கச் சென்றார். அம்மா ‘உனக்கு சூடுபண்ண அவளோட ஒரிஜினல் காபியை அவளுக்கே கொடுத்துடுறேன். நம்ம எல்லாத்துக்கும் புதுசா பில்டர் போட்டு காபி போடுறேன் ஓக்கேவா?’ கேட்டபடி சூடுபண்ணிய காபியை அவளிடம் கொடுக்கச் சென்றார். நானும் யார் வெளியில் என்று பார்ப்பதற்காக வாசல்வரை சென்றேன். அம்மா சிந்துவிடம், ‘சாரி நீ தூங்குறேன்னு தெரியாம மேல வந்துட்டேன், நீ அசந்து தூங்கிக்கிட்டிருந்த. நான் தான் பெட்ஷீட் போத்திவிட்டேன்.’ சிந்துவிற்கு புரியவில்லை, இதற்கு எதற்கு மன்னிப்பு கேட்கணும் என்று, திரும்பி என்னைப் பார்த்தாள், அம்மா உடனே, ‘இல்ல உன் நைட்டி கொஞ்சம் விலகியிருந்தது. அதான்…’ சிந்து புரிந்துகொண்டவளாய், ‘இதுல என்னயிருக்கு ஆன்ட்டி நீங்களும் என் அம்மா மாதிரிதான். நைட்டு கொஞ்சம் கசகசன்னு இருந்துச்சு அதான்…’ சொல்லிவிட்டு என்னைப் பார்த்தாள், நான் காதுகளை மட்டும் அவர்கள் பக்கம் வைத்துக்கொண்டு பார்வையை கேட்டை நோக்கித் திருப்பியிருந்தேன். ‘ஏய் அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை நானும் ப்ராவையெல்லாம் கழட்டிவெச்சிட்டுத்தான் தூங்கறது. இவன் இல்லைன்னா வெளிய போனாதான் போடுவேன்.’ அம்மா மெதுவாய் பேசினாலும் கேட்டது. அம்மா எனக்காகத்தான் ப்ரா போட்டிருந்தார், சிந்து எனக்காகத்தான் கழட்டியிருந்தாள். ‘நீ சொன்னதும் தான் ஞாபகம் வந்துச்சி, உங்கம்மா ஃபோட்டோ இருந்தா காட்டேன். எப்படியிருப்பாங்கன்னு பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. விசு ரொம்ப பிகு பண்ணுறான்.’ நான் அப்பா அழைக்க கேட்டிற்கு சென்றேன். அப்பாவுடைய ப்ரண்ட் ஒருவரிடம் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார், என் மனது சிந்து இப்பொழுது என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள் என்று பதறியபடியிருந்தது. 

நானும் அப்பாவும் மீண்டும் வீட்டிற்குள் வந்த பொழுது சிந்துவும் அம்மாவும் மொபைல் போனில் எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர், நான் உமையாள் புகைப்படத்தையா காட்டுகிறாள் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே, ‘Your mom must have had you when she was very young, she looks very pretty’ அந்த உரையாடலில் பங்கேற்க விருப்பமில்லாதவனாய் நேராய் ஏதோ வேலை இருப்பவனாய் மாடிக்கு நகர்ந்தேன். ‘எங்கடா ஓடுற, காபி ரெடியாய்டுச்சி குடிச்சிட்டுப் போ.’ நான் திரும்பி வரவேற்பறைக்கு வந்து ட்ரிபிள் சீட்டரின் நடுவில் உட்கார்ந்தேன் இந்தப்பக்கம் சிந்து அந்தப்பக்கம் அப்பா. உரையாடல் காபி கொண்டுவரச் சென்றிருந்தது. சிந்துவை அப்படி நைட்டியுடன் அதுவும் ஷால் அணிந்து பார்ப்பது கொஞ்சம் விநோதமாய் இருந்தது, காலையில் அவள் படுத்திருந்த நிலையை நினைவுபடுத்தும் மனதை ஒதுக்கித்தள்ள, அம்மா எதை வைத்து உமையாள் பற்றிய பேச்சை என்னிடம் எடுப்பாள் என்று யோசித்தேன். அம்மாவின் அறிவிற்குள் சிக்கிக்கொள்ளாமல் சிந்துவையும் உமையாளையும் எடுத்துக்கொண்டு டெல்லி மீண்டுவிடவேண்டும், காரியம் மட்டும் மீதமிருந்தது. போய்த்தான் ஆகவேண்டும், சிந்துவின் அப்பா வீட்டில் வற்புறுத்தி சொல்லியிருந்தார்கள். இன்னமும் எதற்காக நானும் சிந்துவும் சென்னை வந்தோம் என்று தெரியாது, சிந்துவின் அப்பா தமிழ்நாடு முழுவதும் அறியப்பட்ட ஒருவர், இது உமையாளின் ரகசியம் தற்சமயம் சிந்துவினுடையதும். இன்னும் ஒரு நூழிலை விலகினாலும் அம்மாவால் நான் ஏன் சிந்துவை அவர்களிடம் என் காதலி என்று அறிமுகப்படுத்தவில்லை என்று உணரமுடிந்துவிடும். அதுவும் சிந்து உமையாளின் புகைப்படத்தைக் காட்டியபிறகு, உமையாளின் இளமையின் வழியல்ல, நான் சிந்துவை மறுக்கும் வழிபிடித்து. 

சமையலறையில் இருந்து அம்மா சிந்துவைக் கூப்பிட்டார், காபி கோப்பைகள் தான் பிரச்சனை என்றால் அம்மா என்னைக்கூட அழைத்திருக்க முடியும். சிந்துவை அழைத்தது எங்களுக்கான கோப்பைகளை கொடுப்பதற்கு அல்ல, அப்பா அவருடைய செய்தித்தாளில் மூழ்கியிருந்தார். நான் சமையலறையில் காது கொடுத்திருந்தேன், ‘நீ ஷால் போடணும்னு அவசியம் இல்லை. விசு அவங்க அப்பா எதுவும் நினைச்சிக்க மாட்டார். உனக்கு கம்ஃப்ர்டபிளா இருந்தா போட்டுக்க. உங்க வீடு மாதிரி நினைச்சிக்க என்ன?’ கேட்டது. ‘எனக்கு இந்த நைட்டியே கம்ஃப்ர்டபிள் இல்லை ஆன்ட்டி, தலைவலியால் அப்படியே கீழயிறங்கி வந்துட்டேன். இல்லைன்னா வேற ஏதாவதுதான் போட்டுக்கொண்டிருப்பேன்.’ என்றாள். எங்கே ப்ரா போடாமல் கீழிறங்கி வந்திருப்பாளோ என்று ஒரு நிமிடம் பார்த்த அம்மாதான், அவளுக்கு சுதந்திரமாய் இரு என்று பாடம் நடத்தியது. ப்ரா இல்லாமல் இறங்கியிருந்தாலும் அம்மா எதுவும் சொல்லியிருக்கப் போவதில்லை, அப்பா அந்த நண்பருடன் கிளம்பியிருப்பார், இல்லை அதை பொருட்படுத்தாமல் இப்பொழுதைப் போல் செய்தித்தாளில் கவனம் குவித்திருக்கவும் வாய்ப்பிருந்தது. ஒரு ஆங்கிலப் பேராசிரியருக்கும் என் தங்கையின் அம்மாவிற்குமான இடைவெளிதான் அவர் சிந்துவின் உடையை உற்றுப்பார்க்க வைத்திருக்கவேண்டும். அது ஒரு கவனச்சிதறல், மனம் ஒருமித்திருந்தால் அவர் அதை செய்வதில் இருந்து தன்னை காத்துக்கொண்டிருப்பார். 

நான் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. காபி முடித்ததும் குளிக்கக் கிளம்பினேன், சிந்து என்னைத் தொடரவில்லை. டவலுடன் வெளியில் வந்த பொழுது என் அறையில் தான் இருந்தாள், தங்கையின் உடைகள் சில அவள் வசம் இருந்தது. இன்னமும் நைட்டியில் தான் இருந்தாள், காத்திருந்தாளா என்று தெரியாது. நான் வெளியில் வந்ததும் நைட்டி நீக்கியவள் அவளுடைய ஆடையொன்றை உடுத்திப் பார்த்தாள். சரியாகத்தான் இருந்தது. நெஞ்சு பகுதியில் உடை கீழிறங்கத்தான் கொஞ்சம் முயற்சி தேவைப்பட்டது. தங்கையின் ரசனை சிந்துவின் உடலில் கொஞ்சம் அந்நியமாய் இருந்தது. நான் வேகமாய் என் உடையை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்கு நகரத் தொடங்கிய பொழுது, ‘ஏன் நான் உன் தங்க ட்ரெஸ்ஸைப் போடக்கூடாதா?’ கேட்டாள், ‘தாராளமா போட்டுக்க தாயே, ஆனா காலங்கார்த்தால எனக்கு இது ஆகாது.’ அவள் அடுத்து இதே போல் ஒவ்வொரு ஆடையாய் கழட்டி மாட்டி என அவள் இளமையை மறுக்கவில்லை, ஆனால் நான் அவளிடமிருந்து மீண்டிருந்தேன் இன்னமும் உமையாள் சென்றடையவில்லை. சிந்து கோபம் கொண்டாள், ‘நான் தான் நேத்தே செஞ்சிவிடுறேன்னு சொன்னேன், இல்ல நீயே செஞ்சிக்கோன்னும் சொன்னேன். இது ஒரு ட்ரான்ஸாக்‌ஷன் மாதிரிதான். தேங்க்ஸ் கிவ்விவ். நீ அவன காரணங்காட்டி சொல்லாதே. இங்க யாரும் இல்ல, உங்கம்மாகிட்ட காட்டவா முடியும்? நீ ஒரு பெஸ்ட் ப்ரண்ட் மாதிரி, ப்ரண்ட்ஸ் வித் பெனிஃபிட் மாதிரி. எங்கம்மாவ சொல்லணும் வழவழன்னு இழுத்துக்கிட்டிருப்பாளாயிருக்கும், சின்னதா க்விக்கா ஒன்னு உனக்கு சொல்லிக் கொடுத்திருக்கணும்.’ நான் முறைத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்துவிட்டேன், உமையாளை இழுத்தால் அதுதான் நடக்கும் என்று அவளுக்கும் தெரிந்திருக்கும். நான் திரும்பி உடை உடுத்திவரும் பொழுது அவள் கீழே சென்றிருந்தாள். 

நான் உமையாளுக்கு மெஸேஜ் அனுப்பினேன், ‘இருக்கியா?’ என்று. அவள் கைகளிலேயே மொபைல் போனை வைத்திருந்திருக்க வேண்டும். ‘ம்ம்ம்’ என்று பதில் வந்தது. ‘நீ சொன்னதுக்கு என்ன அர்த்தம்?’ கேட்டேன். உமையாள், ‘நான் உன்ன மன்னிச்சிட்டேன்னு அர்த்தம்.’ சொல்ல, ‘அப்படியா?’ என்றேன். ‘வேறென்ன சொல்லணும்னு நினைக்கிற, எனக்கு வேறெதுவும் சொல்லத் தோணல. ஆமா எப்ப திரும்ப வர்றீங்க?’ பேச்சை மாற்றினாள். ‘நாளைக்கு காரியம் வெச்சிருக்காங்க. முடிச்சிட்டு கிளம்புறோம்.’ என்றேன். ‘சரி முடிச்சிட்டு வா, பேசுவோம்.’ என்றாள் மனம் கொஞ்சம் சஞ்சலப்படத் தொடங்கியது. ‘காட்டேன்…’ அவள் ஆரம்பித்தாள், இது நடக்கிற காரியம் இல்லை, அவளுக்கு குறைந்தபட்சம் 20 நிமிடம் ஆகும், நான் வாய் வைத்து அவள் முடிக்க. ஆனால் எனக்கு எப்படி ஆறுதல் சொல்வது என்று தெரியாமல் தான் இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கவேண்டும். ஆறுதல் ‘காட்டேன்’ என்று கேட்டதிலேயே கிடைத்துவிட்டது. எனக்காகத்தான். ‘சிந்து வந்துடுவா’ என்றேன். ‘வந்தா வந்துட்டுப் போறா, நீ கதவை சாத்திட்டு காட்டு…’ என்றாள். எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. கதவைச் சாத்திவிட்டு காட்டினேன், ‘காட்டுன்னு இப்படியா, செஞ்சிக்காட்டு’ என்றாள். நான் எப்படியென்று தெரியாமல் விழித்தேன், செய்ததே இல்லை என்பதுகிடையாது. அவள் முகம் மறைத்திருந்தாள், முலை காட்டினால் முடிந்துவிடக்கூடும். ‘உனக்கு பனிஷ்மென்ட் இதுதான்.’ நேற்று செய்ததுதான், ஆனால் உதவிக்கு அவள் இருந்தாள். கீழே அம்மா-அப்பா-சிந்து வேறு. நேற்றைய பொழுதை மனதில் மீளக்கொண்டுவந்து செய்து முடித்தேன், அவள் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதுகூட கொஞ்சம் உதவி செய்தது. ‘சரி போய்க் குளிச்சிடு.’ என்றாள். ‘இப்பத்தான் குளிச்சிட்டு வந்தேன்.’ என்றேன். ‘பரவாயில்லை எனக்காக ஒருக்க குளிச்சிடு.’ என்று சொல்லி போனை வைத்தாள். நான் இரண்டாவது குளியல் முடித்துவிட்டு வந்ததும், ‘ஏன் ரெண்டாவது குளியல்.’ என்று சிந்து கேட்டுவிட்டு விநோதமாகப் பார்த்தாள். உமையாள் முலைகாட்டி ஒரு புகைப்படம் அனுப்பியிருந்தாள். மனம் பஞ்சுபோல் இருந்தது. 

Read More

Mohandoss

Share Tweet Pin It +1

0 Comments

மோகனீயம் - பாலை

தலைவியைப் பிரிந்து பொருள் கொண்டுவரச் சென்ற பாலைநிலத் தலைவனை ஒத்த மனநிலையிலேயே இருந்தேன், சிந்துவின் தொல்லை கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது, அவளுக்கு எதனாலோ ஜெயஸ்ரீயை பிடித்துப் போயிருந்தது, அவர்கள் இருவரும் வெளியில் போய்வருவதாய் சொல்லி கிளம்பியதும் விட்டது தொல்லை என்றுதான் நினைத்தேன். டெல்லியிலிருந்து சென்னை வந்ததில் இருந்து கனத்திருந்த மனம் அப்பொழுதுதான் கொஞ்சம் இளகத்தொடங்கியிருக்கும், உடனே அங்கிருந்து தொடங்கிய இன்னொரு மனயிழை சிந்துவிடம் அவள் அப்பாவைப் பற்றி வேறு எப்படியும் சொல்லியிருக்கவேண்டும் மீண்டும் கனமாக்கத்தொடங்கியது. உமையாளிடம் ரகசியத்தை எப்படி சிந்துவிடம் சொன்னேன் என்பதை சொல்லியே ஆகவேண்டும் என்று மனம் அறித்தது. சிந்து என்னைச் சீண்டிவந்தது வரை உமையாள் அறிவாள் என்றாலும் அவளிடம் காதல் சொல்லி எடுத்துக்கொண்டு பின்னர் தான் இந்தக்கதையைச் சொன்னேன் என்பது அறிந்திருக்கவில்லை. சிந்துவிடம் களவுகொள்வதற்காக நான் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதை எனக்கு நானே உறுதிபடுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சிந்து எனக்கு வாய்ச்சுகம் அளித்ததையோ, ஆடைஅவிழ்ப்பு நடனம் ஆடி பாதியில் விட்டுப் போனதையோ உமையாளுக்கு சொல்லியிருக்கவில்லை. ஆனால் அவள் புரிந்துகொண்டிருப்பாள் என்று நினைத்திருந்தேன். மீண்டும் உட்கார்ந்து அந்தநாளை நகர்த்திப் பார்த்த பொழுது அளவுகடந்துவிட்டதாகத்தான்  தோன்றியது, உமையாள் என்னை முழுவதுமாக நிராகரிப்பதற்குக்கூட அதுமட்டுமே போதும் என்று தோன்றியபொழுது மனம் தள்ளாடியது. சிந்து என்னை இப்படி தனியாகவிட்டு ஜெயஸ்ரீயுடன் போயிருக்கவேண்டாம் என்று கோபமாய் வந்தது. 

என் மனமும், ‘நலம்கேழ் ஆகம் பூண்வடு பொறிப்ப, தெள் நீர் தண் ஆன் பொருநை  மணலினும் பல, முயங்குகம் சென்மோ’, உமையாளின் முலைகள் என் மார்பில் வடு ஏற்படுத்துமாறு கடற்கரையின் எண்ணிக்கையற்ற மணலை விடவும் அதிகமாக முயங்க வேண்டும் என்றுதான் ஆசை கொண்டிருந்தது, சிந்து என்னுடனிருந்து தொல்லை செய்துகொண்டிருந்த வரை. அவள் நகர்ந்ததுமே அங்கிருந்து நகர்ந்த காதல்மனம் உமையாளிடம் சிந்துவிடம் கொண்ட களவை சொல்லவேண்டுமாயும் அதன்காரணமாய் நடக்கக்கூடிய சாத்தியங்களை அசைபோடத்தொடங்கியது. சிந்துவின் தந்தை பற்றிய ரகசியத்தை இப்படித்தான் சொல்வாய் என்றிருந்தால் உன்னிடம் அந்தக் கடமையை விட்டிருக்கமாட்டேன் என்று  உமையாள் கடுமுகம் காட்டிவிடுவாளோ என வேதனைப்பட்டது. சிந்துவிடம் நீ காதல் சொல்லியிருக்கக்கூடாது என்று உமையாள் என் அறையின் வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்து என்னை நிராகரித்து, இனி என்னிடம் பேசாதே என்று சொல்லி விலகுவது மனக்கண் முன் வந்து போனது. ஒருவேளை இதெல்லாமும் உமையாளுடைய திட்டமாகயிருக்குமோ, என்னையும் சிந்துவையும் ஒன்றாக அனுப்பிவைத்தால் இது இப்படித்தான் முடியும் என்று நினைத்திருப்பாளோ, நான் இப்படித்தான் யோசிப்பேன், கடைசியில் இப்படித்தான் முடியும் என்று கண்ணாடி போல் என் மனம் அவளுக்கு தெளிவாகக் காட்டியிருக்கக்கூடும். உமையாள் மீதும் கோபம் வந்தது. உமையாளிடம் இதற்கெல்லாம் நீதான் காரணம் என்று சொல்லி அவள் நிராகரிப்பை நிராகரிக்கவேண்டும். சிந்துவிடம் காதல் சொல்லியிருந்தாலும் அது ஒரு நாடகமே, களவு கொண்டிருந்தாலும் அது சிந்துவை அந்த இரவு அளிக்கப்போகும் அதிர்ச்சிக்கு முகிழச் செய்யவே, ஒரு கணம்கூட அவள் என் மனதில் இல்லை என்பதை எப்படி உமையாளை நம்பவைப்பது. வேண்டுமானால் பரிகாரமாய் நீ கூட யாரிடமாவது செக்ஸ் வெச்சிக்கோயேன் என்று சொல்லலாமா என்று நினைத்தேன். 

அப்பா சிந்துவைத் தேடிக்கொண்டு என் அறைக்கு வந்தார், அவரிடம் உமையாளைப் பற்றியும் சிந்துவைப் பற்றியும் சொல்லி ஆலோசனை கேட்கலாம்தான். உமையாளை பெருந்திணைப் பெண்ணாகவும் சிந்துவை கைக்கிளையின் காமஞ்சாலா இளையோளாகவும் அப்பா உருவகப்படுத்திக்கொள்ள முடியும் தான். ஆனால் இவர்களுடனான என்னுடைய தொடர்பை இலக்கியப்பிரச்சனையாக மட்டும் அவரால் பார்க்கமுடியாமா என்று தெரியவில்லை, தனியே பெருந்திணையையும் கைக்கிளையையும் அவர் கைக்கொள்வார் தான், ஆனால் இரண்டையும் சேர்த்து எப்படி? அதுவும் ஒரே நேரத்தில்? அப்பா 'உன் வழக்குக்கு நான் நீதிபதியாக முடியாது, அறம் பத்தி நான் பாடமெடுக்க முடியாது, அம்மாவோ பொண்ணோ ஏதோ ஒன்னு நீயே முடிவெடுத்துக்கோ. ரெண்டுபேரும் வேணும்னா கஷ்டம். அம்மான்னா உனக்கு குழந்தை பெத்துக்கொடுக்க முடியாது, பொண்ணுன்னா முடியும். உனக்கான அறம் எது தேவை எதுன்னு நீதான் முடிவு பண்ணனும். முடிவெடுத்த பின் அது வளையுமான்னு யோசிச்சிக்கலாம்'னு ஆலோசனை சொல்வார் என்று ஊகித்தேன். மனதில் எங்கேயிருந்து சட்டென்று குழந்தை பற்றிய எண்ணம் வந்தது தெரியவில்லை, மனம் இப்படி அலைபாய்ந்த பொழுதுதான், ‘எங்கடா உன் கேர்ள் ப்ரண்ட்’ என்று கேட்டார். மனம் ‘what an absurd statement’ என்று நினைத்தது. ‘அவ சென்னையை சுத்திப் பார்க்க இன்னொரு ப்ரண்ட் கூட போயிருக்கா’ சொல்லிய மனம் அப்பாவை இறக்கிவிட்டு அங்கிருந்து தாவி ஆல்பர்ட் காமுவிடம் சென்றடைந்தது. வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம்  இருக்கிறதா என்பதைத் தேடி நான் காமுவிடம் செல்லவில்லை, அப்படியொன்று இருக்கமுடியாது என்று நானாய் உணர்ந்த பிறகு தான் காமு அகப்பட்டார். அம்மாவிடம் இருந்து சார்த்தரும் காமுவும் முன்பே அறிமுகம் ஆகியிருந்தார்கள். நான் சார்த்தரிடம் இருந்து பின்னர் காமுவை அடைந்தேன். பின்பொருநாளில் அபத்தம் அறிமுகமானது. அப்பொழுது சிந்து, உமையாள், காதல், களவு, கைக்கிளை, பெருந்திணை என்று அலைந்த மனதிற்கு காமுவும் அபத்தமும் ஆறுதலளித்தது. எல்லாமே அபத்தமாய்ப்பட்டது. 

உமையாள் அழைத்திருந்தாள், காமுவில் எவ்வளவுநேரம் திளைத்திருந்தேன் என்று நினைவில் இல்லை. வீடியோ காலில் வரச்சொன்னேன், ஏன் என்று முதலில் கேட்டவள் நான் பதில் சொல்லும் முன்பே வந்தாள். எப்பொழுதையும் போல் மெனக்கெட்டு திருத்தியிருந்த முகம், புன்சிரிப்பு, மெத்தையிலிருந்து நகர்ந்து வந்து ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் முன் நின்றாள். அலங்கார விளக்குகளால் இன்னமும் பளிச் என்று முகம் தெரிந்தது. இரவு உடையிலிருந்து மாறி புடவையில் இருந்தாள், வீட்டு உபயோகத்திற்கான புடவையில்லை, எங்காவது வெளியில் சென்று வந்திருக்கவேண்டும் இல்லை செல்வதற்காக தயாராகியிருக்கவேண்டும். அவள் சிந்து எங்கே என்று கேட்காதது எனக்கு மகிழ்ச்சியாகயிருந்தது, அவள் பேச்சு வந்தால் தேவையில்லாமல் மீதமும் ஞாபகத்தில் வரும். ‘காட்டேன்…’ என்றென். நான் எதை என்று சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் அவளுக்குத் தெரிந்துதானிருந்தது. முதலில் புன்சிரிப்புடன் மறுத்தாள், அனிச்சையாய் திரும்பி கதவைப்பார்த்தாள், மேஜர் வீட்டில் இருக்க நியாயம் இல்லை, மீதமிருவரும் சென்னையில் ஆனாலும் மனம் கதவை நோக்கி அவளைத் திருப்பியிருக்வேண்டும். அவள் படுக்கையறை கதவு திறந்துதானிருக்கவேண்டும், ஆனால் வீட்டின் கதவுகள் திறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நான் அதற்குமுன் அவளிடம் அதைக்கேட்டதில்லை, அதற்கான தேவையும் வந்ததில்லை, ஆனால் நாங்கள் அதைப்பற்றி பேசியிருக்கிறோம். சிந்து ஒருநாள் என்னிடம் நாம ரெண்டு பேரும் மாஸ்க் போட்டுக்கொண்டு வீடியோ எடுப்போமா என்று கேட்ட பிறகான ஒரு நாள். உமையாளுக்கு வீடியோ காலில் காண்பிப்பதில் இருக்கும் பிரச்சனைகளை சொல்லியிருந்தேன். ‘ப்ளீஸ் வேண்டாமே’ என்று வெட்கப்பட்டாள். பாலைத்தலைவனுக்கு இல்லாத கொடுப்பினை அது. ‘கள்ளின் மகிழின் மகிழ்ந்த அரிமதர் மழைக்கண், சில்மொழிப் பொலிந்த துவர்வாய், பல் மாண் பேதை’ தான் உமையாள், அவளைப் பிரிந்து வந்திருந்தாலும், ‘வாங்கு அமை புரையும் வீங்கு இறைப்பணைத் தோள், சில்சுணங்கு அணிந்த, பல் பூண் மெல் முலை, நல் எழில் ஆகம் புல்லுதல் நயந்து’ அப்பொழுது அவளுடைய அழகிய மார்பைத் தழுவமுடியாவிட்டாலும் பார்க்கமுடியும் உமையாள் கருணைகாட்டினால். காட்டினாள். 

ஜாக்கெட் உடன் புடவையை இணைத்திருந்த ஊக்கை கழட்டியவள் புடவைத்தலைப்பை மட்டும் எடுத்து கையில் வைத்துக்கொண்டாள். ‘வெருகு இருள் நோக்கியன்ன கதிர் விடு ஒரு காழ் முத்தம் இடைமுலை விளங்க’, அவள் நிறத்திற்கு கான்ட்ராஸ்டான ஜாக்கெட் அணிந்திருந்ததால், அவள் முலையிடையும் முத்து ஒன்று அங்கிருந்து பிரகாசிப்பது போலவேஜொலித்தது. அவள் தன்னைத்தானே பார்த்துக்கொள்வது போல இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் மொபைல் ஃபோனை கொண்டு போய் பார்த்துக்கொண்டபடி காட்டினாள். இதைத்தொடங்கிய பொழுது நான் அதற்குமேல் அவளிடம் யாசிக்க நினைத்திருக்கவில்லை, அவளாகத்தான் ‘போதுமா?’ என்று கேட்டாள் நான் பதில் சொல்லவில்லை. ஜாக்கெட் ஹூக்குகளைக் கழட்டினாள், நான் என் கேமராவை முகத்திலிருந்து திருப்பி, என் படுக்கையறைக்கு மாற்றினேன். காலம் அவள் முலையிடையில் கால் நீட்டிப் படுத்திருந்தது. ஜாக்கெட் போய் பிராவும் போய் யுகம் ஆனது போலிருந்தது, அவள் ‘நானும் பார்க்கிறேனே…’ என்று சொல்லும் வரை. பெண்ணுடல் ஒரு கலைப்படைப்பு, ஆண் உடல் இப்படிப் பார்ப்பதற்காக அல்ல என்பதால் தான் கேமரா திருப்பியிருந்தேன். கேமரா என்பக்கம் திருப்பியதும் கொஞ்சமாய் அசைத்துக் காட்டினாள், பிசைந்து காட்டினாள், காம்பு பிடித்து கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டினாள். ஒரு நிமிடம் ‘அரும்புகளை உச்சியில் ஏந்திய அமுது விளைந்த இணைக்கலசங்கள்’, மற்ற நிமிடம் ‘மூத்தமதயானை தன் முகத்தில் ஏந்திய இரு தந்தங்கள்’. கம்பன் சீதையின் நேர்க்காட்சியையும் பக்கவாட்டுக் காட்சியையும், அவற்றின் நெகிழ்வை, வளைவை நுனி மேலெழுந்த கூர்மையை, திரும்பிய பொழுது அவற்றின் அசைவையும் ஒரேபாடலில் சொன்ன காட்சி கண்முன்னே நடந்தேறியது. ‘ப்ளீஸ் போய் குளி’ என்று எப்பொழுதையும் போல் வற்புறுத்தினாள். காமுவின் அபத்தம் அளித்த ஆறுதலைவிடவும் இது வலிமை கொண்டதாகயிருந்தது. 

குளியல் கொஞ்சம் மன அமைதியைக் கொடுத்தது, மனம் கொண்டு வந்து தள்ளிய சிந்து-ஜெயஸ்ரீ பற்றிய நினைவுகளை உமையாளின் திரண்ட முலைகளை மீளுருவாக்கம் செய்து வலிந்து வெளியேற்றினேன். எதையோ நினைத்து உமையாளிடம் கேட்டுவிட்டாலும், அவளும் மறுக்காமல் கொடுத்துவிட்டாலும் அப்பொழுது நினைத்தால் வெட்கமாயிருந்தது, கேட்டிருக்கக்கூடாதோ என்றுகூட தோன்றியது, உமையாள் தனக்குள் ஒரு பதின்மப் பெண்ணொருத்தியை உயிரோடு பத்திரமாக வைத்திருந்தாள், ஆனால் அந்தப் பதின்மப் பெண்ணை வெளிக்கொணர்வது அத்தனை சுலபமானதாக இருந்ததில்லை. அவளுடைய பல அடுக்கு பாதுகாப்பு வளையங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த அந்தப் பெண் வெளிப்பட்ட சில பொழுதுகள் மனவடுக்குகளில் பதிந்துவைத்திருந்தேன், அப்படியான இன்னொரு படிமம் அன்று மொபைல் போனில் முலைகாட்டிய உமையாள். குளித்துவிட்டு வந்து பார்த்தால் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தாள், ‘I miss you, him too’ என்று. மனம் புன்முறுவலித்தது என்றாலும் இன்னொரு நாளாய் இருந்திருந்தால் ‘நானும் அவனும் வேறுவேறா’ என்று தொடங்கி மனப்பாடமாய் ஒரு உரையாடல் நடந்திருக்கும். சிந்துவை களவாண்டது அதை இன்னமும் உமையாளிடம் சொல்லாமல் இருந்தது என்று மனம் நிலைகொள்ளாமல் தடுமாறியபடி இருந்ததால், ‘I will tell him.’ என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தேன். பின்னர் என்னமோ யோசித்தவனாய், ‘நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணுமே’ என்று ஆரம்பித்தேன்.

 

‘எதைப்பத்தி’

 

‘நான் சிந்துகிட்ட அவங்க அப்பாவைப் பத்தி எப்படி சொன்னேன்னு...’

 

‘அவசியமில்லை’ என்றாள்.

 

மனம் கசந்திருந்தது உமையாளிடம் சொல்லிவிட்டால் தேவலை என்றிருந்தது, சிந்து என்னைக் காதலிப்பதாய் உமையாளிடம் சொன்னது மட்டுமல்லாமல், உமையாளுமே வெவ்வேறு காலக்கட்டத்தில் வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் என்னிடம் சிந்துவை வெச்சிக்கோயேன் என்னை விட்டுடேன்னு என்று சொல்லியிருந்தாள். என்னமோ சென்னையின் தட்பவெப்பம் உமையாளிடம் சொல்லிவிட ஊக்கமளித்திருக்கவேண்டும், காலையில் இருந்து மேகம் இருண்டு மழை பெய்யப்போவதைப் போல் ஆட்டம் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. பிறந்து வளர்ந்து பெரியவனான அந்த அறை கொடுத்த தைரியமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

 

‘ப்ளீஸ் கேளேன். நான் சொல்லிடுறேன். என்னால உன்கிட்ட நேரில் சொல்ல முடியாது...’ கெஞ்சினேன். நாலைந்து முறை எழுதி அழித்து எழுதி அழித்து. பின்னர், ‘நீ எப்படி சொல்லியிருந்தாலும் அதை எனக்காக நான் சொல்லித்தானே செஞ்ச, அதனால பரவாயில்லை நீ சொல்ல வேணாம்.’ என்றாள். நான் எப்படி சொல்லியிருப்பேன் என்று ஊகித்திருப்பாளா தெரியவில்லை. எங்கோ ஒரு ஓரத்தில் சொல்ல வேண்டாமே என்று என் மனமும் சொன்னாலும், அதை ஒதுக்கித் தள்ளி, ‘நான் சொன்னேனே நீ எனக்கு கடமை பட்டிருக்க அதனால நான் சொல்றத செய்யணும்னு, butt plug பத்திக்கூட பேசினமே ஞாபகமிருக்கா?’ கேட்டேன். ‘ம்ம்ம்’ என்று மட்டும் சொன்னாள். ‘அது எதையுமே நீ செய்யவேண்டாம், என்கிட்ட இதைப்பத்தி கேட்டுக்கிட்டா மட்டும் போதும்.’ மீண்டும் அமைதி, எழுதி அழித்து எழுதி அழித்து. ‘சிந்து எதுவும் சொன்னாளா?’ என்று கேட்டாள் ‘இல்லை...’ என்றதும் ‘நான் ரொம்ப நல்ல மனநிலைல இருக்கேன், இப்ப வேணாமே.’ இறைஞ்சினாள். எனக்கும் அதை தவிர்த்து வேறு எதையாவது பேசலாம் என்று எண்ணம் தோன்றி மறைந்தது. ஆனால் சிந்து ஜெயஸ்ரீயுடன் வெளியேறியதில் இருந்து குழம்பியிருந்த, கனத்திருந்த, கசந்திருந்த மனம் தள்ளிப்போட்டு மனவழுத்தத்தை கூட்டிக்கொள்ள வேண்டாம் என்று நினைத்தது. அவள் சொல் என்று சொல்லவில்லை, அமைதியாக இருந்தாள், நான் கடற்கரையில் காதல் சொன்னதையும் பின்னர் கட்டிலில் களவு கொண்டதையும் மிகவும் நாகரீகமாய் சொன்னேன். பின்னர் சிந்துவுடன் நடந்த விஷயங்களை முன்னும் பின்னுமாய் எவ்வளவு குறைபடுத்தாமல் சொல்ல முடியுமோ அப்படிச் சொன்னேன். உமையாள், ‘I am sorry’ என்றாள். முதலில் எனக்குப் புரியவில்லை காலமெடுத்தது. நான் மன்னிப்பு கேட்டேன், என்னால் இதை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. தவறு செய்துவிட்டேன். இப்படிச்செய்த அன்றைக்கு அது சரியென்றுபட்டது, ஆனால் இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தால் அப்படித்தோன்றவில்லை. பதில் சொல்லாமல் இருந்தாள் சிறிது நேரம், என்ன சொல்லப்போகிறாள் என்று மனம் பரிதவித்தது, அவள் ‘கொஞ்சம் டைம் கொடு...’ என்றாள். 

வெறுமனே படுக்கையில் படுத்திருந்தேன், காய்ச்சல் அதிகமிருந்த நாள் ஒன்றில் மின்விசிறியின் சுழற்சி என் மனதைப் பித்துகொள்ளச் செய்திருந்தது. அதிலிருந்து பெரும்பாலும் தனியாக இருக்கும் பொழுது மின்விசிறி சுழல்வதைப் பார்ப்பதை தவிர்த்துவிடுவேன். அன்று பித்துதான் பிடித்திருந்தது, மின்விசிறி வேறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. உமையாளிடம் சொல்லியது தவறோ என்று தோன்றியது, சொல்வதற்கு முன்பு இருந்த மனவேதனை அகன்று வேறொன்று மனதில் புகுந்தது, எவ்வளவு முயன்றும் சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு மனக்கண்ணின் மறுபக்கத்தில் இருந்த உமையாளின் முலை படிமம் முன்பக்கம் வரவில்லை. மனம் ஆட்டம் காட்டியது. எவ்வளவு நேரம் இப்படியே படுத்திருந்தேன் தெரியவில்லை. கீழே சிந்துவின் பேச்சுசத்தம் கேட்டது. அதுவரை மனம் அவளுக்காக ஏங்கியதில்லை, இப்பொழுதும் அவளுக்கான ஏக்கம் இல்லை அது, சிந்து எதுவும் மனம்வருந்தும்படி செய்வாள், அது ஏற்படுத்தும் கோபம் உமையாள் அப்பொழுது ஏற்படுத்தியிருந்த மனவழுத்ததிலிருந்து வெளியேற்றும். கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு கீழிறங்கி வந்தேன். டிவிக்கு முன்பிருந்த கௌச்சில் உட்கார்ந்திருந்த அம்மாவின் மடியில் படுத்திருந்தாள், அப்படியொரு காட்சியை நான் அதற்குமுன் உமையாளிடம் கூட சிந்து இப்படியிருந்து பார்த்திருக்கவில்லை. அப்பா அவர்களுக்கு எதிரில் உட்கார்ந்திருந்தார். மூவரும் கீழிறிங்கி வரும் என்னால் பேச்சு தடைபட்டு திரும்பிப்பார்த்தார்கள், அம்மா-அப்பாவிடம் பெருமிதம் இருந்தது சிந்துவிடம் விளையாட்டுத்தனம். 

‘என்னவாம்?’ என்று கேட்டேன். ‘ஒன்னுமில்லையே சும்மாதான் படுத்திருக்கா. யாரும் என் மடியில் படுத்து எத்தனை வருஷமிருக்கும். அவளுக்காவது தோணுது படுத்துக்கட்டுமே!’ அம்மா சொல்லி முடிக்கவில்லை, சிந்து அப்பாவைப் பார்த்து, ‘அங்கிள்…’ என்றாள். அம்மாவிடம் கொஞ்சம் கூட சலனமில்லை, ‘நான் என் பசங்க ரெண்டு பேத்தையும் சொன்னேன். அங்கிள் என் மடியில் படுத்துக்கிட்டுதான் படம் பார்ப்பார்.’  எனக்குத்தான் கூச்சமாகயிருந்தது. அவர்களுக்கு நொடிப்பொழுதில் இசையாய் மாறிவிடும் சிந்துதான் மனதில் இருந்திருக்கவேண்டும். ‘குளிச்சியாடா?’ அப்பா முன் பார்த்தபொழுது போட்டிருந்த உடையை மாற்றியிருந்ததால் கேட்டிருக்கவேண்டும். நான் பதில் சொல்லவில்லை. சிந்துவிற்கு ஏதாவது தோன்றியிருக்கவேண்டும், கண்களைத் தூக்கிப் பார்த்தாள் சென்னையில் குளிப்பதற்கெல்லாமா காரணம் வேண்டும், என்னிடம் இருந்ததுதான் என்றாலும், நான் அவளுக்கும் பதில் சொல்லவில்லை. அம்மாவிடம் ‘என்னாம்மா டின்னர், பசிக்குது.’ கேட்டதும், அப்பாதான் ‘இன்னிக்கு கிச்சன் க்ளோஸ், டின்னருக்கு வெளிய போலாமானு இப்பத்தான் சிந்து கேட்டா, பக்கத்துலயே சங்கீதாக்கு போலாமான்னு பேசிக்கிட்டிருந்தோம் நீ கீழ வந்த.’ என்றார். எனக்கு அப்பொழுது வெளிய போவதில் விருப்பமில்லாமல் தான் இருந்தது. ‘ஏன்டா ஒரு மாதிரியிருக்க உடம்பு சரியில்லையா?’ அப்பா என்னை விடுவதாய் இல்லை என்று நினைத்தபட நகர்ந்து போய் ஃப்ரிட்ஜை நோண்டினேன், ‘தோசைன்னா ரெண்டு போட்டுத்தரேன்டா ஏன் அதை போய் நோண்டுற?’ சொன்னதும் ஃபிரிட்ஜை மூடிவிட்டு, ‘இல்லை சங்கீதா போலாம், சும்மாதான் பார்த்தேன்.’ பொய் சொன்னேன். சிந்து கண்ணிமைக்காமல் என்னைப் பார்த்தபடியிருந்தாள். 

சிறிது நேரத்தில் வீட்டிற்கருகில் இருந்த சங்கீதாவிற்கு நடந்தே வந்தோம். நான் அம்மாவை வம்படியாக பக்கத்தில் நிறுத்திக் கொண்டதும், சிந்து அப்பாவுடன் முன் இரண்டடியில் நடந்து போனாள். அம்மாவும் அப்பாவும் பக்கத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டதும் நானும் சிந்துவும் அருகருகில் உட்கார்ந்துகொண்டோம். நான் ஃபோனை கீழே வைத்திருந்திருக்கக்கூடாது, நான் ஆர்டர் செய்து கொண்டிருந்த பொழுது உமையாளிடம் இருந்து குறுஞ்செய்தி வந்து. ‘I still owe you one!’ என்று மட்டும். சிந்து இதைப் பார்த்தாளா என்று நான் பார்த்த பொழுது, அவள் மெனுகார்டை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைப் போல் இருந்தது. ஆனால் அவள் பார்க்கக்கூடிய தூரத்தில் தான் என் மொபைல் ஃபோன் இருந்தது. அவள் பார்த்ததாகவோ படித்ததாகவோ காட்டிக்கொள்ளவில்லை. உமையாள் என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்று என்னால் திட்டவட்டமாக யோசிக்கமுடியவில்லை, நான் சொல்றத கேட்டாப் போதும், நீ எனக்கு கடமைப்படலை, butt plug வேணாம் என்று எல்லாவற்றையும் நிராகரித்திருந்தேன். இப்ப இன்னும் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்னா என்னை மன்னிச்சிட்டதா நினைக்கலாமா? புரியவில்லை. நீ கேட்டமாதிரி butt plug போட்டுக்கிறேன், அதோட அவ்வளவுதான் முடிஞ்சதுன்னு சொல்ல வருகிறாளா எனக்குப் புரியவில்லை. பக்கத்தில் சிந்துவும் எதிரில் அம்மா அப்பாவும் வேற, எனக்கும் சிந்து மெசேஜைப் படிச்சிருப்பாளோ என்று தோன்றியது. அம்மாவும் அப்பாவும் ஆர்டர் செய்துவிட்டு கைகழுவச் சென்ற மறுநிமிடம், ‘என்னவாம்?’ என்று கேட்டாள். நான் முறைத்தேன். ‘அவகிட்ட சொன்னியா?’ கேட்டாள். நான் பதில் சொல்லாமல் தலையைகுனிந்து கொண்டேன். அவர்கள் மீளவந்து உட்கார்ந்து கொண்டதும், உமையாள் பற்றிய பேச்சை நாங்கள் தவிர்த்தோம், சிந்து பெரிய மனுஷத்தனமாக நடந்துகொண்டது கொஞ்சம் ஆச்சர்யமாகவே இருந்தது. 

சாப்பிட்டு முடித்து வீடுவந்து கொஞ்சம் ஏதோ உரையாடல் முடித்து என் அறை மீளும் வரும் எல்லாம் என் காதில் நுழைந்து மூளையில் சேராமல் இன்னொரு காதின் வழி வெளியேறியது. அவளும் என் அறையில் தான் தங்கியிருந்தாள் என்பதால், என்னைத் தொடர்ந்து பின்னாலேயே வந்தாள். அம்மாவும் அப்பாவும் அவளை பாட்டுப்பாடேன்னு சொல்லி என்னைத் துன்புறுத்துவார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன், அது நடக்கவில்லை. நான் வந்து மெத்தையில் உட்கார்ந்ததும், இரவு ஆடைக்கு மாறுகிறேன் பேர்வழி என்று படுத்தியெடுக்கத் தொடங்கினாள். சுடிதார் டாப்பைக் கழட்டிவிட்டு குறுக்க நடப்பது, பின்னர் சுடிதார் பாட்டம் இல்லாமல் பின்னர் பேன்ட்டீஸைக் கழட்டி கடைசியாய் பிராவும் இல்லாமல் ஒரு வெண்குதிரை போல் நடைபயின்று தொல்லை செய்தாள். எப்பொழுதும் செய்வதுதான் அங்கே நான் இல்லாதது போன்ற ஒரு உருவகம், மனம் கொஞ்சம் திசைமாற உதவியது. நான் பார்ப்பதை தவிர்க்க நினைத்திருந்தால், அங்கிருந்த குளியலறையில் சென்று மாற்றியிருக்கலாம், நான் வெறித்துப்பார்க்காமல் இருக்க மட்டும் முயன்றுகொண்டிருந்தேன். கீழே மொத்தமாய் ஷேவ் செய்திருந்தாள், எப்பொழுதும் காடு போன்று இருக்கும் அதைப்பார்த்தே பழகியிருந்த எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. கடைசியில் புடவையைத் தூக்கி என் முகத்தில் வைத்து கிளிட் உரசிய பொழுதுகூட காடாய்த்தான் இருந்தாள். என் கண் அங்கே நிறுத்தி நகர்ந்ததை உணர்ந்தவளாக என்ன என்று கண்களால் கேட்டாள், நான் கண்களைத் திருப்பிக்கொண்டேன். 

பின்னர் இரவு ஆடை மட்டும் அணிந்து கொண்டு கட்டிலின் இன்னொருபக்கம் வந்து உட்கார அவள் எடுத்துக்கொண்ட காலம் எனக்கு ஆறுதல் அளித்தது. வெளிச்சத்தை எதிர்கொண்டு அவள் திரும்பி நடந்த பொழுது அவள் உடலை அந்த இரவு ஆடையை மீறியும் உணரமுடிந்தது, அவள் வேண்டுவதும் அதுதானே. எப்பொழுதும் அப்படி பிரா இல்லாமல் பேன்ட்டி இல்லாமல் தூங்குபவள் இல்லை, அன்றைக்கான நாடகத்துக்கான ஒத்திகை என்று மட்டும் தோன்றியது. எப்பொழுதையும் விட கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாக இருந்ததாகவேபட்டது என்னைத் துன்புறுத்துவதற்கான திட்டத்தை முன்னமே தீட்டியிருக்கலாம். இப்பொழுது நான் ஒரு கைதி அவள் வார்டன் என்பதைப் போல். ‘தூங்கலாமா… எனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு’ என்று கேட்டாள். ரொம்பவும் யோசித்து ‘எனக்கு தூக்கம் வரலை, நீ தூங்கேன்.’ என்றேன். ‘நான் ஹெல்ப் பண்ணவா’ என்று கேட்டவளுக்கு முறைப்பை பதிலாய் தந்தேன். ‘எனக்கு உன்னைத்தான் தெரியாது, அவனைத் தெரியும், he has been to my innermost parts, இப்பத்தானே ஒரு ஷோ பார்த்தான் அவன் திருப்தியாய்ட்டான்னா உனக்கு தூக்கம் வந்திடும்.’ அம்மாவும் பொண்ணும் என்னிலிருந்து இன்னொருவனாய் பார்த்தது வேடிக்கையாகயிருந்தது. நான் ‘வேணாம்…’ என்றேன். ‘கை வேணாம்னா நான் வேணும்னா செவுத்தைப் பார்த்து திரும்பி படுத்துக்கிறேன், பின்னாடி செஞ்சுக்க, ஆனா நைட்டிய தூக்கக்கூடாது, கை படக்கூடாது just dry hump…’ நான் பதில் சொல்லாமல் இருக்கவும், ‘சரி லெஃப்ட் சைட் பூப்ஸை மட்டும் தொட்டுக்கலாம்.’ அவள் முலைகொடுக்க மறுப்பதற்காக நான் ஒப்புக்கொள்ளாமல் இருப்பதாய் ஒரு இழை. ‘சரி தொலைஞ்சி போகுது ரெண்டு பூப்ஸும் ஓக்கே, ஆனா கிள்ளக்கூடாது.’ என்னவோ தினமும் இரண்டுமுறை அவள் முலையைக்கிள்ளி விளையாடுபவனாய் இன்னொரு இழை. ‘முடிஞ்சதா…’ என்று மட்டும் கேட்டேன் நிச்சயம் இன்னமும் ஏதாவது மிச்சம் வைத்திருப்பாள் என்று தெரிந்ததால். அவளுக்கும் இன்று அவளைத் தொடமாட்டேன் என்று தெரிந்திருக்கும். ‘சரி ஒரேயொரு விரல், you can play with my anus, you can insert little bit also…’ இவள் இதையெல்லாம் இப்பொழுது கற்பனை செய்கிறாளா. இல்லை எங்கேயும் இருந்து கற்றுக்கொண்டு வந்திருந்தாளா எனக்குப் புரியவில்லை. அவளுடைய முதல் காதலன் நான் கிடையாது, அவளுக்கு காதலிகள் இருந்தார்களா என்றும் கூட எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவள் பட்டியலில் கடைசியாய்க் கொடுத்த விஷயத்தின் சாத்தியங்கள் அறிந்தேயிருந்தேன். 

முதல் முறை முடிந்து, இரண்டாவதோ மூன்றாவதோ முயற்சியின் பொழுது உமையாளின் இடுப்பை உயர்த்தி நகர்த்தி பொருத்திக் கொண்டிருந்த பொழுது இடதுகைப் பெருவிரலால் அவளது ஆசனவாயின் இறுக்கத்தை உணர்ந்த பொழுது, பின்னர் ஏகதேசம் ஒரு இஞ்ச் போல் கைவிரல் நுழைத்ததும் உச்சமடைந்தது என அதுஅளிக்கும் சாத்தியக்கூறுகள் தெரிந்திருந்தது, உமையாள் பின்பொருநாள் இதைப்பற்றிய பேச்சு வந்தபொழுது அதில் பிரச்சனை இல்லை என்றாள், ஆனால் அந்தவிரலை மோந்து பார்க்கக்கூடாது என்று வெட்கத்துடன் கேட்டுக்கொண்டது நினைவில் இருந்தது. அவளுக்கு போக்குக் காட்டி பின்னர் ஒருநாள் முழுக்க அந்த வாசத்துடன் இருந்ததும் இப்படிச்செய்தால் நான் இனி அதுக்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டேன் என்று உமையாள் வீடுமுழுவதும் என்னை துண்டுடன் துரத்தியதும் சிந்து இப்பொழுது எடுத்துக்கோ என்று சொல்லி கொடுக்கும் பொழுது நினைவில் வந்தது, அப்படியே உமையாளின் வாசனையும். 

சட்டென்று, ‘ஓ செஞ்சிட்டுதான் கீழ வந்தியா?’ என்று கேட்டாள். 

‘இப்ப என்ன உனக்கு நான் தூங்கணும் அதான சரி தூங்கலாம். லைட்டை ஆஃப் பண்ணு.’ என்றேன். கட்டிலில் எனக்கும் அவளுக்கும் இடையில் இன்னொரு ஆள் தாராளமாகப் படுக்கும் அளவுக்கு இடம் இருந்தாலும், ஈசிக்கொண்டு வந்து படுத்தாள். அவள் வெம்மையான உடலை உணரமுடிந்தது. நாடகம் முடிந்துவிட்டது, இனி அரிதாரம் நீக்கி தூங்கிவிடுவாள் என்றே நினைத்திருந்தேன். ‘நான் செஞ்சிக்கவா…’ என்று ஆரம்பித்தாள் முன்னமே கூட ஒரு முறை என்னை பார்வையாளனாக வைத்து அப்படிச் செய்தவள்தான் என்பதால் அதன் சாத்தியக்கூறுகள் தெரியும். அப்பொழுது நான் அவளருகில் மூச்சுக்காற்று கேட்கும் தூரத்தில் இல்லை. இடுப்புக்கு எடுத்துக்கொண்டு போன அவள் கையைத் தடுத்து. ‘வேண்டாம்…’ என்றேன், என் பர்ஸனல் ஸ்பேஸுக்கு மதிப்பு கொடுக்க நினைத்தவளைப் போல் அந்தப் பக்கம் திரும்பி படுத்துக் கொண்டாள். அவள் முதுகு என் தோளை ஒட்டித்தான் இருந்தது. அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி ஏதோ பாட்டை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்துத்தான் அது சுராலியா என்று புரிந்தது. அவள் அதற்குள் தூங்கிப் போயிருந்தாள்.

Read More

Mohandoss

Share Tweet Pin It +1

0 Comments

மோகனீயம் - ஐவர்

சிந்துவும் விசுவுடன் வந்தாள், அவன் வெளிக்கிளம்ப தயாராகத் தொடங்கியதும் என்ன? எங்கே? எதற்கு? என்று கேட்டு அவளும் வந்தே தீருவாள் என்று ஏறக்குறைய ஒற்றைக் காலில் நின்றிருந்தாள். சென்னையின் முக்கியமான ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல், முன்னமே கூட விசு அங்கே வந்திருக்கிறான் மிகவும் சுமாரன ரெஸ்டாரன்ட், ஆனாலும் அவனுக்கும் மோகனுக்கும் சுலபமாக வரமுடிந்த இடமென்பதால் அங்கே சந்திக்க முடிவெடுத்தார்கள். பெரிய மனது வைத்து விசுவின் அம்மாவின் பீரோவில் இருந்து அவளுக்குப் பிடித்ததாய் ஒரு புடவையைக் கேட்டு வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தாள் சிந்து. விசு அவளின் மனம் மயக்கும் அழகை காலில் மிதித்து அவன் முகத்தில் குறிதேய்த்து உச்சமெய்தி சிறுநீராய்ப்பெய்த சிந்துவை மனதில் நிறுத்திக்கொண்டான். உபயோகமாயிருந்தது. 

நீயும் தவறிலை நின்னைப்புறங்கடைப் 

போதர விட்ட நுமரும் தவறிலர்:

நிறையழி கொல்யானை நீர்க்குவிட் டாங்குப்

பறையறைந் தல்லது செல்லற்க என்னா; 

இறையே தவறுடை யான் 

தமிழிலக்கியம் சொல்லும் கைக்கிளை இல்லைதான், அவள் கன்னிதான் காதலுக்கு கூடப் பொருளுள்ளவள் தான் என்றாலும், உமையாள் கலித்தொகை பாடல் கூறியபடி பறையறிவித்து ‘இது ஒரு பைத்தியம் அவளிடம் கவனமாகயிரு’ என்று சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்று யோசித்தபடி இருந்த பொழுது மோகனும் அவன் காதலியும் வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள்.

“அப்படியே இருக்கடா நீ.” என்று சொல்லி கட்டிக்கொண்டுவிட்டு, “இது அகிலா” என்று சொல்லி மோகன் அவன் காதலியை விசுவிடம் அறிமுகப்படுத்தினான். அவள் கைகளைக் குலுக்கிவிட்டு, “ரொம்ப தேங்க்ஸ்.” அவள் தங்கை புனே வந்திருந்த பொழுது விசுவின் வீட்டில் தான் மோகனும் ஜெயஸ்ரீயும் தங்கியிருந்தனர். அதற்குத்தான் நன்றி சொன்னாள். “மை ப்ளஷர்” என்றவன் அருகில் இருந்த சிந்துவை அவர்களிடம் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். “இது சிந்து, நான் இப்ப தங்கியிருக்கும் ஹவுஸ் ஓனர் வீட்டுப் பெண்” என்றான். சிந்து, அகிலாவை மெல்ல கட்டிப் பிரிந்தவள், “what he means is, we’re not in love and just have sex.” என்றாள் சிரித்தபடியே. நல்லவேளை அத்துடன் நிறுத்தினாளே என்று நினைத்தவனாய் விசுவும் சிரித்துவைத்தான்.  

என்ன நினைத்தாளோ அகிலாவைப் பார்த்து, “you look pretty” என்றாள் சிந்து, அன்று மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு சுடிதார் போட்டு வந்திருந்தாள். நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் சோழர் காலத்துச் சிற்பிகள் வடித்த சிலையொன்றைப் போலத்தான் அகிலா இருந்தாள் என்றாலும், சமூகம் ‘pretty’ என்று இயம்பும் விஷயத்தில் சிந்து அளவிற்கு அகிலா வரமாட்டாள், அவளும் அதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும். அவள் மனதில் ஒருவேளை அதை அவள் சொல்லியிருக்க வேண்டுமோ? சொல்லாமல்விட்டதனால் சிந்து சொல்லிக்காட்டுகிறாளோ என்கிற சந்தேகம் தோன்றியது, ஆனாலும் அவள் அழகாய் வெட்கப்பட்டபடி, “thanks, you’re too naughty” என்றாள்.  

“Hope you don’t mind, Jsri might join us. She would like to personally thank you!” என்றாள் அகிலா. விசு, “sure, I would love to meet her too, I didn’t do anything special.” சொன்னவன் யோசித்துப் பார்த்ததிலும், அப்படித்தான் தோன்றியது. “I know, those days Mohan didn’t talk to J that much. Thanks for giving her good company.” என்றாள். விசு அப்படி எதையும் கவனித்திருக்கவில்லை என்றாலும், அவர்கள் சாதாரணமாக இருந்ததாகவே அவனுக்குப் பட்டது. 

“How long have you guys been in love?” சிந்து அகிலாவிடம் கேட்க, அவள் “இப்பத்தான் கொஞ்ச வருஷமா…” நிறுத்தியவள் “…நீதான் சொல்லேண்டா, நீ அவன்ட கேளேன் வருஷம் மாதம் நாளு வரைக்கும் சொல்லுவான்.” என்றாள். ஆண்டுக்கணக்கான பின்பும் இன்னமும் அவர்கள் காதலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று சிந்துவிற்கு தோன்றியது. “You’re lucky!” என்றாள். மோகனும் அகிலாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர், மோகன் வந்ததில் இருந்தே பெரிதும் பேசாமல் இருந்தான். அவர்களின் அலைவரிசையில் இல்லாமல் சிந்து இருந்திருப்பாள் என்று விசு ஊகித்தான். 

“Are you still a virgin?” என்று கேட்டாள் சிந்து, அவளைத் தவிர்த்த அத்தனை பேரிடமும் பதற்றம் ஒரே சீராய்ப் பரவியது. அவளைக் கிள்ளிவிட்டு, “don’t mind her; she just got into her adulthood” என்றான் விசு அவளை முறைத்தபடி. “Sorry, I don't mean to intrude on any personal matters, but I'm not aware of the romantic scene here. Feel free not to answer if it's too personal.” என்றாள் அவளிடம் கொஞ்சம் மன்னிப்பு கேட்கும் தோரணை கூடயிருந்தது, விசுவிற்கு அவள் கொஞ்சம் அதிகப்பிரசங்கித்தனம் செய்ததாய் பட்டது. ஆனால் அவளுடைய இயல்பும், அவள் அவளுடைய நண்பர்களுடம் அப்படித்தான் இருப்பாள் என்று புரிந்ததால் சீக்கிரம் அவர்களை சிந்துவிடமிருந்து காப்பாற்றி அனுப்பிவிடவேண்டும் என்று தீர்மானித்தான். 

“I wouldn’t reveal this to anyone, dear, but as you said, I’m pretty, I want you to know that I’m not a virgin anymore? But may I ask, why do you want to know?” அகிலாவின் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் சிந்து அமைதியாக இருந்தாள், மோகனும் விசுவும் இந்த உரையாடலை எப்படி முடித்து அங்கிருந்து சீக்கிரம் கிளம்புவது என்று யோசித்தபடி இருந்தார்கள். அகிலாவிடமும் கூட அவள் சிந்து சொல்லப்போகும் பதிலுக்குக் காத்திருந்ததாய் தோன்றவில்லை. “எனக்கு சென்னையில் யாரையும் தெரியாது. இங்க சென்னைல இதெல்லாம் எப்படியிருக்குன்னு கேக்க நினைச்சேன். I’m not anti-virgin, but thats not hip in Delhi” என்றாள். 

“I think you’re generalising a city here, that too as big as New Delhi. ஒரு சமூகமா நாம அங்கத்தான் போகணும்னு நானும் நினைக்கிறேன். ஆனா நீ சென்னையையும், என்னை வைச்சி ஜெனரலைஸ் பண்ணக்கூடாது சிந்து! நான் புலங்கும் சொசைட்டியில் கூட இன்னும் கற்புக்கு ஒரு வேல்யூ இருக்கத்தான் செய்யுது. பசங்க இன்னமும் வெர்ஜின் பொண்ணுங்களை கட்டிக்கத்தான் விரும்புறாங்க. If you dont mind me asking, when did you lose your virginity?” அகிலா கேட்க, அந்தக் கேள்வியால் விசு அடைந்திருக்க வேண்டிய பதட்டம் அடையாமல், அகிலா சிந்துவின் அலைவரிசைக்கு வந்ததையும் அவர்கள் அப்படி ஒரு உரையாடலை தொடர முடிந்ததையும் நினைத்து சமாதானம் அடைந்தான். முன்னர் விசுவிடம் இருந்த பதட்டம் அப்பொழுது மோகனிடம், ஏன் என்பதைப் போல் அகிலாவைப் பார்த்தான். அவர்கள் தான் அறிமுகப்படுத்தினார்கள் என்றாலும் சிந்துவும் அகிலாவும் இவர்கள் ஏன் தங்கள் உரையாடலால் பதட்டமடைகிறார்கள், தங்கள் பேச்சுக்கு இவர்களை குற்றம் சொல்லப்போவதில்லை என்கிற மனநிலைக்கு வந்திருந்தார்கள். 

“I think I was 15 or 14, we’re fooling around. It was not memorable, other than the fact, that I bled. Even I was surprised by it” சிந்து சொன்னதும், அகிலா “I didn’t” என்றாள். மோகன் சிரித்தான் எதையோ நினைத்தபடி, பதற்றத்துடன் தொடங்கிய அந்த மாலை, கொஞ்ச கொஞ்சமாய் உருமாறிக் கொண்டிருந்தது. “Before you ask, it was him.” சொல்லி மோகனைக் காட்டினாள், அவளும் அகிலாவும் மட்டும் உரையாடுவது அவளுக்கு அயற்சியாய் இருந்திருக்கவேண்டும். “Did you prefer virgin girls?” என்று சிந்து மோகனிடம் கேட்டாள். அகிலாவும் அதே கேள்வி இருப்பவளைப் போல் மோகனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். மோகன் “No I didn’t, but I found one and popped the cherry.” என்றான், சிந்துவிற்கு அந்த பதில் திருப்தியளித்ததோ இல்லை, அகிலா எதுவும் சொல்லவில்லை. விசுவிற்குத் தான் மோகன் இப்படிச் சொல்லி எதுவும் அகிலாவிடம் மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறான் என்று இருந்தது. போதும் இந்த கற்பொழுக்கம் சார்ந்த கேள்வி என்று நினைத்திருக்கவேண்டும், சிறிது அமைதி. எங்களுக்கான காலத்தை அதுவரை கொடுத்த சிப்பந்தி, வந்து குடிக்க என்ன வேண்டுமென்று கேட்டு எழுதிக்கொண்டு சென்றான். அந்த அமைதியின் வழியில் ‘சிநேகிதனே…’ தூரத்தில் ஒலிப்பது கேட்டது, அப்பொழுதுதான் தொடங்கியிருக்க வேண்டும், அவளை அறியாமலே அகிலா முணுமுணுக்கத் தொடங்கினாள். 

சின்னச்சின்ன அத்துமீறல் புரிவாய்

என் செல்லெல்லாம் பூக்கள் பூக்கச் செய்வாய்

மலர்கையில் மலர்வாய்…

பூப்பறிக்கும் பக்தன் போல மெதுவாய்

நான் தூங்கும்போது விரல் நகம் களைவாய்

சத்தமின்றித் துயில்வாய்…

அவளுக்கு சங்கீதமும் அந்தப் பாடலும் பரிட்சையம் ஆகியிருக்க வேண்டும் என்று விசு நினைத்தான். அவள் தொடரவில்லை நிறுத்தியிருந்தாள், சிந்து தொடங்கினாள்.

தின் பி நா டூபே

ராத் நா ஆயே

ஷாம் கபி நா தலே

ஷாமு தலே தோ

ஷுப் நா ஆயி

ராத் ஹி ராத் சலே…

அவளும் முணுமுணுத்தாள் தான் என்றாலும் அதுவே போதுமானதாக இருந்தது அகிலாவிற்கு சிந்துவின் சங்கீதம் அறிந்துகொள்ளவும், பரவசமடையவும். பாடல் பின்னால் தொடர்ந்தது. விசுவிற்கு அவள் வரலாறும், இசையறிவும் ஏன் அதைத்தாண்டிய பழக்கமும் இருந்ததால் வியப்பாகயில்லை, ஆனால் அகிலாவும் ஏன் மோகனும் கூட ஆச்சர்யப்பட்டார்கள், அவள் குரல்வளத்தில் மயங்கினார்கள்.

“ப்ளீஸ் இன்னும் கொஞ்சம் பாடேன், கொஞ்சம் சத்தமாவே கூட” அகிலா உரிமையாய்க் கேட்டாள். அவள் ஒப்புக்கொண்டு பாட முடிவெடுத்ததும், சிநேகிதனே முடிந்து வசீகரா பாடல் தொடங்கியது. “…தமிழ் வெர்ஷன் தெரிஞ்சா தமிழ்லயே பாடேன்” ஏங்கினாள்.

அடை மழை வரும் அதில் நனைவோமே
குளிர் காய்ச்சலோடு சிநேகம்
ஒரு போர்வைக்குள் இரு தூக்கம்
குளு குளு பொய்கள் சொல்லி என்னை வெல்வாய்
அது தெரிந்தும் கூட அன்பே
மனம் அதையேதான் எதிர்பார்க்கும்

எங்கேயும் போகாமல்
தினம் வீட்டிலேயே நீ வேண்டும்
சில சமயம் விளையாட்டாய்
உன் ஆடைக்குள்ளே நான் வேண்டும்…

சிந்துவிற்கு தமிழ்வரிகள் எப்படியோ தெரிந்திருந்தது, அவள் அந்தப் பாடலின் பெரும்பான்மையை விசுவைப் பார்த்தே பாடினாள். அவளே எழுதிப் பாடியது போலிருந்தது. விசுவிற்கும் மெய் சிலிர்த்தது. அகிலாவும் மோகனும் கண்களை மூடிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். விசுவும் அவளைப் பார்த்தபடியே இருந்தான். பாடல் முடிந்தது, அடுத்து விசு என்ன நடக்கும் என்று நினைத்தானோ அதுவே நடந்தது. முன்னர் அதிகப்பிரசங்கியாய் நடந்து கொண்ட ஒரு பதின்மவயதுப் பெண்ணை இனி அவர்களால் பார்க்கவே முடியாது, அவள் சங்கீதம் செய்யும் மாயம் அது. அகிலா எழுந்து சிந்துவின் அருகில் வந்து கட்டிக்கொண்டாள். விசு சென்று மோகனின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டான், ‘நெஞ்சினிலே நெஞ்சினிலே’ பாட்டு தொடங்கி ஒலிக்கத் தொடங்கியது, அவர்கள் யாரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. சிப்பந்தி கேட்டிருந்த பானங்களை கொண்டுவந்து கிடத்தினான். 

“எப்படிம்மா இப்படிப் பாடுற, ஜெ கொஞ்சம் கத்துக்கிட்டா அவளுக்குப் பாடவரும். ஆனா இந்த அளவுக்கு வராது. நீ பாட்டு பாட ஆரம்பிச்சா அப்படியே சங்கீதமாய்டுற, எவ்வளவு வருஷமா கத்துக்குற? பாடுற…” அகிலாவால் அந்த வியப்பை அடக்கமுடிந்திருக்கவில்லை, அந்தப் பாட்டு முடிந்திருந்த வேளையில் ஜெயஸ்ரீயும் வந்து சேர்ந்தாள். அவர்கள் நால்வருக்கும் சங்கீதமாய் மாறிவிடும் சிந்துவா இல்லை விடலை சிந்துவா யார் ஜெயஸ்ரீ முன் தோன்றுவாள் என்பதைப் பற்றிய கேள்வியிருந்தது. 

“இது ஜெயஸ்ரீ, என் தங்கெ. நீங்க முன்னமே கூட பார்த்திருப்பீங்க…” என்று அகிலா அறிமுகப்படுத்தினாள். ஜெயஸ்ரீ வந்து விசுவின் கைகளைக் குலுக்கினாள். “தொல்லை பண்ணிட்டனா தெரியாது, நீங்களெல்லாம் ப்ரண்ட்ஸாய் மீட் செய்றீங்க. தேங்க்ஸ் சொல்றேன்னு சொல்லிப் படுத்துறேன்னு நினைக்கிறேன்” என்றாள். “அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை ஜெ, உன்னைத் திரும்ப பார்க்க முடிஞ்சதுக்கு சந்தோஷம். அப்புறம் இது சிந்து. என் ஹவுஸ் ஓனர் வீட்டுப் பெண்.” சொல்லி முடித்திருக்க மாட்டான், சிந்து கொஞ்சமும் விட்டுக்கொடுக்காமல் கிளிப்பிள்ளை போல், “what he means is, we’re not in love and just have sex.” ஒப்பித்தாள். “Congrats, thats the best there is, isn’t it?” சிந்துவிடம் கேட்டாள். “True that, but the problem is I’m in love with him and he’s not…” தொடர்ந்தவள் “…leave it, our relationship is much more complicated than that.” ஏக்கத்துடன் முடித்தாள். விசு “போதும்” என்றான். அவன் சொல்லியிருக்காவிட்டாளும் அவள் தொடர்ந்திருக்கமாட்டாள் என்றே மற்றவர்கள் நினைத்தனர், ஆனால் இப்படிப்பட்ட தன்னை விரும்பும் பெண்ணொருத்தியை விசு ஏன் காதலிக்கவில்லை என்ற கேள்வி அவர்களுக்குள் இயல்பாகவே எழுந்தது.  

இருட்டு கொஞ்சமாய் அங்கே வெளிச்சத்தை வெல்லத் தொடங்கியிருந்தது. திட்டமிட்டு அந்த உணவகம் ஏற்படுத்தியிருந்த வெளிச்சத்திற்கான ஏற்பாடு அவர்களுக்கு அப்பொழுது தேவையாகயிருந்து. சிந்து சிறிதுநேரம் எதுவும் பேசாமல் அங்கே அலங்காரத்திற்காக மாட்டி வைத்திருந்த ஓவியத்தை பார்த்தவண்ணம் இருந்தாள். அகிலாவும் ஜெயஸ்ரீயும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடியும் பின்னர் சிந்து ஏன் மௌனமானாள் என்று அவளும் பார்த்தபடியிருந்தார்கள், சிந்து அதை உணர்ந்திருக்கவேண்டும் ஆனாலும் ஓவியத்தில் இருந்து இன்னமும் கண் எடுக்காமல் இருந்தாள். அகிலாவிற்கு சிந்து இன்னும் கொஞ்சம் பாடலாமே என்றிருந்தது, ஜெயஸ்ரீக்காகவாவது கேட்கலாமா என்று கூட யோசித்தாள், ஆனால் அப்பொழுது அவளுக்கு சிந்து ஒரு செலிப்ரட்டியாய் உருமாறியிருந்ததால் வெட்கம் அவளை கேட்கவிடாமல் செய்திருந்தது. அவள் மனம் முழுவதும் ஜெயஸ்ரீயும் சிந்துவும் சேர்ந்து பாடினால், கேட்க எவ்வளவு நன்றாகயிருக்கும் என்று தோன்றியபடியிருந்தது. 

சிந்து ஜெயஸ்ரீயிடம், “ஆமாம் நீங்க யாரையும் லவ் பண்ணலையா” என்று கேட்டாள். 

“Not in a conventional sense, Sindhu. I don’t fit into your traditional boundaries.”  சொல்லி முடித்திருக்கமாட்டாள். 

“ஆஹ், நீங்க லெஸ்பியனா? லவ்லி” என்றவள் அவளருகில் வந்து கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். தொடர்ந்து, “Even though I’m not, I have experimented it. And I’m pretty sure, my mom too had experimented it.” என்று சொல்லி விசுவைப் பார்த்தவள்,  “I think I consider myself a bisexual.” சொல்லிமுடித்தாள். இத்தனையையும் அவள் ஜெயஸ்ரீ இன்னமுமே கூட சொல்லியிராத அந்த வரிகளில் இருந்தே பிடித்திருந்தாள் என்பது ஜெயஸ்ரீக்கு மட்டுமல்ல மோகனுக்கும் அகிலாவிற்கும் வியப்பையளித்தது. விசு இவளை என்ன செய்வது என்பதைப் போல் தலையிலடித்துக் கொண்டான். எங்கிருந்தோ வந்திருந்த உற்சாகம் பீடித்தவளாய், “I’ve so many questions to ask you!” என்றவளுக்கு பதிலாய் சுவாரசியமற்றதாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு ஜெயஸ்ரீ, “Please dont” மன்றாடினாள், அதில் ஒரு விளையாட்டுத்தனம் இருந்தது. பதிலுக்கு சிந்துவும் “ச்சச்ச, நீங்க நான் கேப்பேன்னு நினைக்கிற கேள்வியை கேக்க மாட்டேன்.” சொல்லிச் சிரித்தாள். இப்பொழுது அகிலா, “போதும்.” என்றாள். 

உணவு முடியும்வரை கொஞ்சம் மௌனம் தூரத்தில் கேட்ட இசையுடன் கூடிய மௌனம். ‘வாயேன்டா என் வீட்டுக்கு...’ என்று மோகன் அழைக்க தவிர்க்கப் பல காரணம் சொல்லிப் பார்த்தான். சிந்துவாவது எப்படியாவது ஒத்துழைத்தால் அவளைக் காரணம் சொல்லி தப்பிக்க நினைத்தான். ஆனால் சிந்துவிற்கு சட்டென்று ஜெயஸ்ரீயைப் பிடித்துப் போனது, அவளுக்கு டெல்லியில் ஒரு சிநேகிதக்கூட்டம் இருந்தது, அவர்களின் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியிலேயே விசு இருந்தான். ஜெயஸ்ரீ சிந்துவைவிடவும் முதிர்ச்சியானவளாகத்தான் இருந்தாள் என்றாலும், சிந்துவின் துள்ளிக்குதிக்கும் மனது எப்பொழுது நழுவி உமையாள் கதையை மோகன்-அகிலா-ஜெயஸ்ரீக்கு சொல்வாள் என்று தெரியாமல் தவித்தான். அவனைச் சீண்டுவது போல் நெருங்கினாலும் உமையாள் விஷயத்தை மட்டும் அவள் திறந்துகாட்டாதது மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது விசுவிற்கு. தவிர்க்கமுடியாமல் மோகன் இருக்கும் வீட்டிற்கு வந்தான், கூடவே சிந்துவும், அப்படியே ஜெயஸ்ரீயும். அகிலா அப்பொழுது மோகனுடன் தான் இருந்தாள்.

 

அவனுக்கு அப்பொழுதுதான் குரங்கிலிருந்து சிந்துவை மனுஷனாக்கும் ஒரு உத்தி தெரிந்துவிட்டிருந்தது - இசை. இசையில் ஒருமுகமாக இருக்கும் பொழுது அவள் வால் கொஞ்சம் கட்டுக்குள் இருந்தது. எதைச் சொல்லியாவது அவளை பாட்டுபாட வைத்துவிட்டால் அந்த இரவை ஓட்டிவிடலாம் என்று உத்தேசித்திருந்தான். கொஞ்சம் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீடு, மோகன் வரைந்த ஓவியங்கள் வீடு முழுவதும் இருந்தது. வந்ததில் இருந்து சிந்து அந்த ஓவியங்களில் கவனத்தை செலுத்தி வந்தாள். மோகனும்-அகிலாவும் ‘சின்னதா ஒரு ஸ்வீட் செய்துவருகிறோம்’ என்று சொல்லி ரவாகேசரி செய்ய கிச்சனுக்குள் சென்றதில் இருந்து ஜெயஸ்ரீ மட்டும்தான் விசுவுடன் இருந்தாள். “இன்ட்ரஸ்டிங் கேரக்டர்.” என்றாள், அதற்கு ஆமோதிப்பதை போல் தலையை மட்டும் ஆட்டினான, சிந்து பற்றிய தலைப்பிலிருந்து எப்படியாவது தப்பிவிடவேண்டும் என்பது உத்தேசமாகயிருந்திருக்க வேண்டும். “Can I take her out tomorrow to show some Chennai?” கேட்டாள், “please be my guest!” என்றான். 

 

கொஞ்சம் அடல்ட் வகை ஓவியங்கள், அப்ஸ்ட்ராக்ட் நியூட். கேசரி வந்த பொழுதுதான் மீண்டு வந்தாள் சிந்து.

 

“இதெல்லாம் நீங்க வரைஞ்சதா?” என்றாள். அவள் அடுத்த கேள்வி எதையும் சேர்த்துக் கேட்டுவிடப்போகிறாள் என்று பதறிய மோகன், “ஆமாம் சிந்து, ஆனால் எனக்கு போலச் செய்யத்தான் தெரியும். இது அத்தனைக்கும் ஒரு சோர்ஸ் ஒரிஜினல் பெயின்டிங் இருக்கு!” என்றான். “அதுக்கும் ஒரு திறமை வேண்டும்தான, ரொம்ப அழகாயிருக்கு உங்களுக்கு ஓவியம் நல்லா வருது.” என்று பாராட்டினாள். அகிலாவும் ஜெயஸ்ரீயும் சிரித்துக்கொண்டார்கள் அவர்களுக்கான ஜோக்-காக இருக்கும் என்று விசு நினைத்தான். “கதை. கவிதை, ஓவியம் எல்லாமே பண்ணுவான் சிந்து.” என்றாள் அகிலா. “உங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச சினிமா எதுன்னு சொல்லுங்க” சிந்து மோகனிடம் கேட்டாள், அவன் ‘அமேரோஸ் பெர்ரோஸ்’ என்றான். இன்னாரித்துவின் படங்கள் விசுவிற்கும் பிடிக்கும், அப்பொழுதுதான் வெளிவந்திருந்த பாபெல் படம் கூட பார்த்திருந்தேன். வோங்கர்வாயின் ‘In the mood for Love’ படம்தான் தனக்கு ரொம்பப் பிடித்தப்படம் என்று சிந்து சொன்னாள். “காதல் படங்கள் கொஞ்சம் அலர்ஜி.” என்றவன்  ‘In the realm of senses’ படம் தான் தனக்கு மிகவும் பிடித்தப் படம் என்றான், அவர்கள் நால்வரில் ஒருவருக்கும் அப்படி ஒரு படம் வந்ததே கூட தெரிந்திருக்கவில்லை. அகிலாதான் “படம்னு இல்ல எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சதுன்னா Pride and Prejudice, BBC version தான்.” விசு அந்த சீரிஸைப் பார்த்திருந்தேன், எதுவும் சொந்தவாழ்க்கையோடு சம்மந்தப்பட்டதாக இருக்கும் என்று நினைத்து வேறு எதுவும் கமென்ட் செய்யவில்லை, கடைசியில் ஃபிட்ஸ்வில்லியம் டார்ஸி, அவன் வீட்டருகில் இருக்கும் ஒரு ஏரியில் குளித்துவிட்டுவரும் பொழுது அங்கு திட்டமிடாமல் அவன் பார்க்கும் எலிஸபெத் பென்னட் உடன் நடக்கும் உரையாடல் அவனுக்கும் பிடித்தமானதுதான். ஜெயஸ்ரீ ‘Baise Moi’ என்றாள். அந்தப்படம் பற்றி சிந்துவிற்குத் தெரிந்திருந்தது. அது கொஞ்சம் இன்டலக்சுவல் போட்டியாக மாறிக்கொண்டிருந்ததை உணரமுடிந்தது. அதுவரை பொறுமையாக இருந்தவள், சட்டென்று, “சீரிஸ் என்றால் எனக்கு டெக்ஸ்டர் தான்.” அவர்கள் எல்லோரும் அந்த சீரிஸ் பார்த்திருந்தோம், சிந்து சொன்னாள், “I think I could easily kill a person and successfully hide it.” என்று. விசுவிற்கு அவள் அடுத்து, எங்க நாமெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு கொலை செய்வோமா என்று கேட்காமல் விட்டாளே என்றிருந்தது. மோகன், “எனக்கு எப்பவும் என்னால் ஒரு கொலையை துப்புத் துலக்கி கண்டுபிடிச்சிட முடியும்னு தோணும். எங்க தொழிலில் debugging என்று சொல்வோம், ஒரு பிரச்சனைய அதோட ஆழம் வரைக்கும் சென்று சரிசெய்வது. அதுக்கும் ஒரு கொலையை கண்டுபிடிக்கிறதுக்கும் வித்தியாசம் இல்லைன்னு தோணும். ஐடியில் வேலை பார்க்கலைன்னா போய் போலீஸில் சேர்ந்திருக்கலாம்னும் இல்ல டிடெக்டிவ்வா ஆய்டணும்னு எப்பவும் தோணிக்கிட்டே இருக்கும்.” என்றான். எல்லாருக்கும் அது கொஞ்சம் ஆசுவாசமாய்ப் பட்டது. சிந்துவும் அதை ஒரு எதிர்க்கருத்தாக இல்லாமல் அவனுடைய ஆசையை சொன்னதாக சரியாகவே எடுத்துக்கொண்டது கொஞ்சம் ஆச்சர்யமாகக்கூட இருந்தது. விச, “கேசரி ரொம்ப நல்லா இருக்குங்க அகிலா. எங்கம்மா செஞ்சது போலவேயிருந்தது.” என்று சொல்லி பேச்சை மாற்றவும், நன்றிகளைச் சொல்லவும் முயன்றான். சிந்துவும், “ஆமாம் அகிலா எங்க அம்மா செய்யற மாதிரியே இருக்கு, எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம், இவ்வளவு ருசியா செஞ்சிங்களோ தெரியலை.” என்றாள். கொஞ்சம் தயங்கித்தான் சிந்த உமையாளைத் தேவையில்லாமல் இழுக்கிறாளோ என்று பார்த்தான் விசு, அவள் விகல்ப்பமில்லாமல் தான் சொல்லியிருந்தாள்.

 

அகிலா, “உண்மையிலேயே சொல்றேன்னா, நீ எனக்கு நன்றியை வேறவிதமா கூட சொல்லலாம்...” என்று இழுத்தாள். சிந்து என்னவென்று ஜாடையிலேயே கேட்டாள். “எதாவது ஒரு பாட்டு பாடேன். நீ ரெஸ்டாரன்டில் பாடினது காதுலயே நிக்கிது.” என்றாள். “நீங்க இப்ப இல்ல எப்ப எனக்கு கேசரி செஞ்சிக்கொடுத்தாலும் பாடுறேன். சரி என்ன பாட்டு” என்று கேட்டாள்.

“பூங்காற்றிலே பாட்டு தெரிஞ்சா பாடேன்.” 

“பாடறேன், லிரிக்ஸ் தப்பா பாடினா எதுவும் நினைச்சிக்காதீங்க.” என்றாள். 

காற்றின் அலை வரிசை கேட்கின்றதா, கேட்கும் பாட்டில் ஒரு உயிர் விடும், கண்ணீர் வழிகின்றதா, நெஞ்சு நனைகின்றதா, இதயம் கருகும் ஒரு வாசம் வருகிறதா, காற்றில் கண்ணீரை ஏற்றி, கவிதைச் செந்தேனை ஊற்றி, கண்ணே உன் வாசல் சேர்த்தேன், ஓ என் ஜீவன் ஓடும் முன்னே ஓடோடி வா!

எப்பொழுதையும் போல் அவள் விசுவைப் பார்த்தபடிதான் பாடினாள், அவன் கூச்சப்படுவது இயல்பாகவே தெரிந்தது. சிந்து ஒரு நாடகம் விசுவைப் பார்த்து நடத்திக் கொண்டிருந்தாள், அகிலா-மோகன்-ஜெயஸ்ரீ மத்தியிலும் ஒரு நாடகம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அகிலாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜெயஸ்ரீ அறையின் சூழலை மனதில் கொண்டு சிந்து நோக்கி கவனத்தை திருப்பினாள். அதுவரை பதின்மத்தின் இறுதியில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்த அவளுக்கு சங்கீதமாய் அங்கே அவர்களுக்கு மத்தியில் உட்கார்ந்து ‘என் ஜீவன் ஓடும் முன்னே ஓடோடி வா!” என்று உருகிக்கொண்டிருந்த சிந்துவை குறிஞ்சிப் பூவைப் பார்ப்பதைப் போல் பார்த்தாள், பின்னர் அகிலா பக்கம் திரும்பி ‘சொல்லவேயில்லை’ என்பது போன்ற பாவனை செய்தாள்.  நீங்க லெஸ்பியனா என்று கேட்டப் பெண்ணிற்கும் அப்பொழுது இசைந்து கொண்டிருக்கும் பெண்ணிற்குமான வித்தியாசம் ஜெயஸ்ரீக்கு நம்பமுடியாததாய் இருந்தது. ‘உயிரை வேரோடு கிள்ளி, என்னைச் செந்தீயில் தள்ளி, எங்கே சென்றாயோ கள்ளி’ மோகனும்-அகிலாவும் கண்களில் நீர்கசிய கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஜெயஸ்ரீ சிந்துவின் கண்களும் விசுவின் கண்களும் உரசிச்சென்றபடி இருந்ததை கவனித்தாள், விசு சிந்துவின் கண்களைத் தவிர்ப்பதையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது அவளால். பாடல் முடிந்த பொழுது மோகன்-அகிலா-விசு அப்படியே உறைந்து போய் உட்கார்ந்திருந்தார்கள், கொஞ்சம் நிலையில் இருந்தது ஜெயஸ்ரீ மட்டும்தான். அந்தப்பாடலை அகிலா தனக்காகத்தான் கேட்டிருப்பாள் என்று ஊகித்ததால் இசையில் முழுவதுமாய் அவளால் மூழ்கியிருக்கமுடியவில்லை. மௌனம். பொறுப்பு இப்பொழுது தனது தலையில் முழுவதுமாய் இருந்ததை உணர்ந்தவளாய், “சிந்து என்னயிது, இப்படிப் பண்ணிட்ட. என்னால நம்பவே முடியலை. சினிமாக்களில் தான் நான் இப்படியாரும் பாடிக் கேட்டிருக்கிறேன், பின்னணி இசையே இல்லாமல் உன்னால எப்படி இப்படிப் பாடமுடியுது.” வியந்தாள். “You had so many questions to ask me right? I will answer everyone of them. எனக்காக ‘எவனோ ஒருவன் வாசிக்கிறான்’ பாடேன்” என்றாள். மற்ற மூவரும் இன்னும் தன்னிலைக்குத் திரும்பவில்லை, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்வதை தவிர்த்தார்கள். 

…கண்களை வருடும் தேனிசையில், என் காலம் கவலை மறந்திருப்பேன், இன்னிசை மட்டும் இல்லையென்றால் நான், என்றோ என்றோ இறந்திருப்பேன்…

…எந்தன் சோகம் தீர்வதற்கு, இதுபோல் மருந்து பெரிதில்லையே, அந்தக் குழலைப்போல் அழுவதற்கு, அத்தனை கண்கள் எனக்கில்லையே…

சிந்து மறுக்காமல் பாடினாள், இப்பொழுது ஜெயஸ்ரீ கண் பனிக்க. அவர்கள் யாரும் எதுவும் பேசவில்லை, அங்கே பேசுவதற்கு எதுவும் இல்லாமல் சங்கீதம் மடைதிறந்து நதியலை போய் பாய்ந்து சென்றிருந்தது. அவர்கள் அமைதி சிந்துவிற்கு புதிதானது இல்லை, உமையாள் பாடச்சொல்லி அவள் இந்திப்பாடல் பாடி இதுபோன்ற சிநேகிதக்கூட்டங்களை மௌனத்தில் உறையச் செய்திருக்கிறாள். விசு அவள் பார்வையைத் தவிர்ப்பது பார்த்து கொஞ்சம் உற்சாகம் பீடித்தவளாய். ‘Churaliya hai’ ஆரம்பித்தாள். விசுவைத் தவிர்த்த மூவரும், தாங்கள் நால்வரும் அமைதியாக இருப்பதால் சிந்து அவளுக்குப் பிடித்தப் பாடலை பாடுகிறாளாயிருக்கும் என்று நினைத்தார்கள். அந்தப்பாடல் விசுவிற்கானது என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை, விசு அவளிடம் வேண்டாமே என்பது போல் கெஞ்சினான், அது அவனுக்குள் உமையாளையும் சிந்துவையும் குழப்பிப் போட்டு தொல்லை செய்யும் என்று நினைத்தவனாய். மோகன் ஏக்கமாய் சிந்துவைப் பார்த்தைப் புரிந்து கொண்டவளாய், ‘சொல்லுங்க மோகன் நான் பாடுறேன்’ என்றாள் அவன் ஒரு குழந்தை போல் குதூகளித்தவனாய். ‘நெஞ்சமெல்லாம் காதல்.’ பாடேன் என்று கேட்டான். சிந்து சிரித்தபடி, ‘காதல் அகிலா மேலன்னா பாடுறேன்.’ சொல்லி வம்பு செய்தவள். அகிலா மோகனைக் கிள்ளியதும் பாடினாள். பூங்காற்றிலேவைப் போலவோ எவனோ ஒருவனைப் போலவோ இல்லாமல் ஒரு சந்தோஷக்கீற்று பற்றிக்கொள்ளும் பாடல் என்பதால் எல்லோரும் பாடல் முடிந்த பொழுது தரையில் உட்கார்ந்தார்கள். 

Read More

Mohandoss

Share Tweet Pin It +1

0 Comments